Emotioneel over(vr)eten en cheatmeals. Houden we onszelf voor de gek?

Cheatmeals, wat een B*LLSH*T. Waarom cheaten onzin is? En hoe je nooit meer hoeft te cheaten en overal van zou moeten kunnen genieten? Niet omdat je nooit meer een halve pot nutella, 2 broodjes doner of de chocotaart van je oma gaat, zal of mag eten. Maar omdat je je er nooit meer verdrietig, zielig en mislukt door hoeft te voelen.

Want dit is toch geen cheaten? Hou even op met me, wil je.

Cheaten doe je wanneer je net even een paar burpees meer telt. Wanneer je elke dag in sportkleding rondloopt maar hoogstens slechts wekelijks een druppel zweet. Cheaten doe je maar tijdens het ganzenborden met kerst bij de schoonfamilie. Of als het echt moet cheat je met de buurman en zorg je dat je partner er nooit achter komt. Dat is cheaten. Je gezicht volstouwen met vette happen niet echt.

Wat het wel is, is vaak een combinatie van:

  • Een negatieve relatie met bepaalde voedingsmiddelen
  • Minder goed reageren op glucose door veel en lang teveel koolhydraten en vetten (op verkeerde momenten) gegeten te hebben
  • Niet of nauwelijks nog gevoelig te zijn voor het signaal dat je vol zit
  • Een onwijze kater
  • Veel light- en nep-cheat producten
  • Een traag werkende schildklier
  • Andere hormonale disbalansen

Wat er los van elkaar of samen allemaal voor zorgt dat je trek krijgt en vaak toegeeft aan hoeveelheden voedingsmiddelen die je eigenlijk niet echt, of eigenlijk echt niet nodig hebt.

Dat ik het niet eens ben met de term cheaten liet ik je al eerder weten in dit artikel. Ik beloofde spoedig terug te komen op waarom ik het niet eens ben met de term. Spoedig is natuurlijk nogal een breed te interpreteren begrip maar het heeft even op zich laten wachten. Excusez moi’tjes. Maar hier zijn we dan.

Waarom cheaten onzin is? Omdat ik het zeg.

En waarom vind en dus zeg ik dat? Nou daarom. Maar daarom is geen reden dus als je wil weten waarom moet je gewoon even blijven lezen tot helemaal beneden.

Ik eet WEL vette, zoete, geraffineerde en massa-gefabriceerde voedingsmiddelen. Ook wel eens in grotere porties dan legitiem. Ik zie dit niet als cheaten. Voorbeeld.

Als ik cake eet is het:

  1. Omdat ik zin had om cake te bakken, niet eens op te eten maar dan moet ik deze dus wel even proeven. Dit gebeurt wekelijks.
  2. Wanneer mijn grootse kleine nichtje een zuurstokroze cake heeft gefabriceerd uit neon-gekleurde verpakkingen die in het felrood NEE schreeuwen als het om mijn macro’s gaat maar waar zij rete trots op is. Dan eet ik die cake.
  3. Of omdat het cheesecake is welke als dessert op de kaart van een restaurant staat, dan neem ik die ALTIJD. Niet omdat ik die MOET EN ZAL GAAN eten maar misschien wel de gewoonte. Zoals ik ook gewend ben om standaard mijn bord leeg te eten ongeacht wat en hoeveel te veel erop ligt. Gelukt schep ik tegenwoordig bijna altijd zelf op. Maar zo ben in opgevoed. En als ik uit eten ga eet ik dus cheesecake, ook gewoonte. Maar kans is aanwezig dat ik de cheesecake niet eens helemaal weg krijg.

Man man, tijden zijn veranderd. Want eerlijk is eerlijk, ik heb tijden gekend dat ik niet anders kon dan aan eten denken, terwijl ik met een zak chips, een bak Ben & Jerry’s en trommel speculaasjes OP BED LAG te puzzelen hoe ik dit nou weer allemaal creatief in mijn voedingsplan ging weten te passen zonder buiten mijn macro’s te treden over het geheel van die betreffende week.

En hoewel dit echt geen zeldzame sitautie was, ben ik nooit echt te zwaar of uit vorm geweest. Dat komt waarschijnlijk dan door mijn extreme passie voor sport. Of sport ik altijd al veel om ook veel te kunnen eten? Niet iedereen is zo begaan met sport. En dit begrijp ik. Ik ben bijvoorbeeld niet zo erg op te warmen voor familieuitjes, spelletjes aan tafel of verjaardagen. Ieder z’n ding. Maar dan gaan die liters ijs natuurlijk daar heen waar vrijwel niemand ze wil. Je zadeltassen bijvoorbeeld. Ik zag immers nooit een cowboy met ijs, chips en speculaasjes in z’n zadeltassen. Jij wel?

Wat ik wel weet is dat dit puzzelen, vreten, sporten en weer uithongeren heel ondankbaar, vermoeiend en tijdrovend is en bovendien niet nodig. Zeker op de lange termijn wordt je hier niet gelukkig van. Al zijn het maar de pieken en dalen in je suikerspiegel en je belabberde nachtrust. Om maar te zwijgen over situaties met knellende jeans al tijdens het hoofdgerecht, maar dan toch nog extra friet en brood bestellen en zeker het toetje niet over slaan. Want als we gaan dan gaan we met z’n allen en met 10.000 calorieën tegelijk. Want we zijn er nu, moeten ons nu even kunnen laten gaan en beginnen “morgen” weer met “clean eating”. Hou op schei uit. Been there, done that.

Maar van het delen van een cheesecake bij kaarslicht daarentegen wel, daar wordt je wel gelukkig van. Kiezen of delen. Je hoeft niet alles in oversized porties te verorberen om te kunnen genieten van beter en minder goed voedsel. En dat weten we allemaal heus wel. Je bent immers niet stupide. Iedereen inclusief jezelf kan het je 111111 keer vertellen. En daarom voel je jebachteraf vaak zo lullig. Maar waarom gebeurt het dan toch?

Het grootste probleem? Waarschijnlijk je hormonen.

Hormonen an sich zijn geen probleem. Sterker nog. Je kan niet zonder. Vraag bijvoorbeeld maar eens aan een diabetes patiënt. En hoewel ik het woord hormonen nog 100 x ga gebruiken heb ik het dikwijls ook over je organen, vitaminen en/of mineralen niet lekker opgelijnd liggen.  Het is een opgave en vervolgens een kunst weer een goede communicatie tussen maag en mind te krijgen. En dan bedoel ik dus dat je lijf je verteld en jij luistert naar het feit dat je vol zit. Of überhaupt geen behoefte hebt. En dus niet voor de gek gehouden wordt door jezelf. Maar ook dat je de negatieve relatie met voeding los laat. Als je hormonen op orde zijn mag je er vanuit gaan dat als jouw koppie om bepaalde voedingsmiddelen vraagt je deze waarschijnlijk ook nodig hebt. Zo heeft je moeder(natuur) het ooit wel bedoeld. Met de gedachte dat we alles in de correcte verhoudingen zouden verzamelen en eten, dat suiker niet per kilo te koop was maar schamel in fruit en groenten zat met daarbij behorende vezels. En toen je nog moest jagen en vechten om een paaskonijn tijdens kerst te kunnen eten.

Zijn je hormonen niet op orde dan zitten er eigenlijk 3 duivels in 1 lichaam die elkaar allemaal tegenspreken. Je hormonen, het stemmetje dat je naar de snoepafdeling stuurt en zegt dat je alles mag eten, die wint vrijwel altijd. Jij vreet jezelf rond je verstand heeft gefaald. Je hormonale disbalans is wederom gevoed met zoete overwinning, staat 89-2 voor en morgen gebeurt hetzelfde.

Ik wil je nog heel veel uitleggen over de negatieve relatie met voeding, hoe je deze herkent, onderkent en oplost. Maar nu eerst even verder met die hormonen. Want als hier een kink in de kabel zit is dit waar het oplossen zou moeten beginnen.

Zodra je je hormonen onder controle krijgt en je negatieve relatie met bepaalde voedingsmiddelen aan banden weet te leggen, is het niet zo dat je ineens nooit meer overeet. Wel zul je veranderingen zien in de score. En zul jij het vaker winnen, wordt de behoefte minder en zit je eerder vol of ben je zelf misselijk voor je het door hebt. Oh, en portiecontrole komt dan ook ineens vanzelf! 🙂

Zodra je dit stukje weer opgeruimd hebt zit je o.a. eerder vol, crave je nauwelijks tot geen zoetig/vettigheid, ben je algeheel energieker, alerter en geconcentreerder. En eet je iets omdat het er is en omdat het leuk is een smaaksensatie te delen. Niet meer omdat je als een debiele jecko naar de suup scheert om daar alle diabetes type 2 schappen leeg te trekken.

Hoe je dit precies moet doen is lastiger. Eerst is het zaak uit te zoeken of je hormonen en organen wel fijn samenwerken. Maar zoals ik hier boven beschreef en geldend voor sowieso al 9 van de 10 vrouwen die bij mij binnen lopen is het dat organen en hormonen dus niet lekker samenwerken.
Dit is niets geks, door alle invloeden in onze cultuur, medicijnen, anticonceptie, overvloed aan voedsel in vreemde verhoudingen zijn vooral wij vrouwen op orthomoleculair niveau ook flink uit balans.

Heb jij geregeld last van een of meerdere van deze punten:

  • Stemmingswisselingen
  • Energie-dipjes
  • Sterke behoefte aan koffie
  • Vermoeid vooral ook ’s ochtends
  • Nachtelijk zweten
  • Nachtelijk wakker worden om te plassen
  • Moeite met afvallen en/of op gewicht blijven
  • Slechte concentratie
  • Vaak opgeblazen gevoel
  • Buikpijntjes
  • Meer vage klachten waar je geen antwoord op hebt?

Kan dus heel goed zijn dat hormonen, organen, vitaminen en/of mineralen niet zijn zoals ze moeten zijn. En met jou zovelen. Ik probeer je niet ziek te praten, in tegendeel. Want je bent niet ziek! Je bent ook geen cheater, dikzak of faler. Het probleem moet echter wel bij de kern aangepakt worden. Puinruimen aan het oppervlak in de vorm teveel eten, je slecht voelen, heel weinig eten en hard sporten en op een moment later weer teveel eten werkt natuurlijk niet. De kern van het probleem zit net wat dieper geworteld maar eigenlijk met wat hulp veel makkelijker aan te pakken. Want zodat dit weer op de rit is, is afvallen, fit worden, gelukkig zijn, stralen, lekker slapen, goede concentratie, meer genieten en meer tijd voor leven ineens veel dichterbij en komt dan weer vanzelf.

Laat dit een mooie en sterke, letterlijk intrinsieke motivatie zijn om gezond en fit te worden. Eerst van binnen. Zodra je dit gefixt hebt werk je aan de binnenkant wat aan de buitenkant een veel duurzamere en sterkere weerslag heeft. Ik neem aan de de goede voornemens van 2016 inmiddels wel weer verwaterd zijn, maar het is nog niet te laat om gezond en fit 2017 in te gaan. En als je dan echt even je flink opschiet kan die extrinsiek e motivatie van super-sexy-zomerlijf-2016 ook nog even meegepakt worden. Gewoon als extraatje.

Denk je dat jouw hormonen misschien niet met je maar een beetje tegen je werken? Stuur me een mailtje en vul mijn intake-formulier in. Dan zal ik je vrijblijvend adviseren over hoe je dit kunt aanpakken als ik denk dat het inderdaad een hormonenenkwestie is. 

Meer weten? Heb je vragen of opmerkingen? Schroom nooit.


3 reacties op ‘Emotioneel over(vr)eten en cheatmeals. Houden we onszelf voor de gek?

    1. Hi Sara,

      Ik was eigenlijk bang dat men deze blog op zou vatten als verkapte reclame. Maar er wordt van alle kanten gevraagd wat de oplossing is. De oplossing kan zijn contact opnemen met een orthomoleculair arts / specialist / voedingsdeskundige. Iemand met verstand van hormonale disbalansen en hoe dit op te lossen. Laat ik dit nou net in mijn pakket hebben. Wat je dus kunt doen is mij een mailtje sturen met je klachten. Ik kan dan kijken of ik je misschien kan helpen te kijken in welke richting je moet zoeken en hoe je dit met lifestyle, voeding en supplementen weer recht kunt trekken. Dit is helemaal niet zo spannend als het klinkt maar vereist soms wat aanpassingen. Ik behandel je eventuele mailtje met liefde. Als ik niet weet of denk dat ik je kan helpen laat ik je dat ook weten. Of eventueel kan ik je doorverwijzen.

      Liefs
      Laska

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s